GÜLCE – ÖMER LÜTFİ METE

Mart 7, 2021 0 Yazar: Severus Septimus

Ömer Lütfi Mete aslında gayet yakından tanıdığımız birisi: The İmam, Deli Yürek, Hayat Bağları,Bizim Ev, Kurtlar Vadisi, Ekmek Teknesi… gibi pek çok yapımın senaryosunu yazmakla kalmamış ayrıca kitaplar da yazmıştır. Edebiyatımıza farklı alanlarda katkıda bulunan yazarın şiir türünde tek kitabı olan Gülce’yi elimizden geldiğince anlatacağız sizlere. Aşkın, şiirle hüzünlü buluşmasını…

Uçurumun kenarındayım Hızır
Ulu dilber kalesinin burcunda
Muhteşem belaya nazır
Topuklarım boşluğun avucunda
Derin yar adım çağırır
Dikildim parmaklarımın ucunda
Bir gamzelik rüzgar yetecek
Ha itti beni, ha itecek
Uçurumun kenarındayım Hızır
….

Gülce böyle başlıyor bu yüzden kitabı ben de böyle değerlendirmeye başlamak istedim. Şiirler başından sonuna kadar kaliteli olmakla birlikte çoğunda estetikten çok bir mesaj veya bir eleştiri sezilmekte “sanat, sanat içindir” diyorsanız size hitap etmeyebileceğini şimdiden söylemek isterim. Şiirde neyi aradığınız, bulduğunuz şeyi değiştirecek kadar kuvvetlidir çünkü…

2007 Yılında ilk basımını gerçekleştiren kitap yaklaşık otuz yıllık bir birikimin eseri.160 sayfadan oluşan kitap üç kısma ayrılmış: Leyla Bahsi, Dünya Bahsi, Mevla Bahsi

Leyla Bahsinde kadın-erkek bağlamı:


Çöl vaktime kar yağıyor, kar, kar, kar
Var ile yok arasında sarkaç
Beni üç zifir bulutlara katar
Bir göz, bir kaş, bir de saç
Bu kentin üstüne sevdamı atar
Kalbim göklerde hallaç
Karanlığı, bembeyaz bir yas tutar
Var ile yok arasında sarkaç.

Herkesin Leylası kendine senin gözlerin bana *

Dünya Bahsinde siyaset, hiciv ve toplumsal bozukluk bağlamında:

Çekildi sular, kalkalım artık gönül
Tamamdır bu bağda hasret ikmalimiz
Dikeni yüzünden nesli kazınan gül
Isırgan devri başlatır vebalimiz
Cümle rütbemiz, sesinden mahcup bülbül
Sağır sultan sarayında ikbalimiz
Örtemez bizi bunda ümit rengi tül
Hüsran sabıkamız, kasvet eşkâlimiz
Vefa , yangın yemiş semtten kalan kül
Hayatı üflemeye yok mecalimiz
Yarıldı toprak, kalkalım artık gönül
Tamamdır bu bağda vuslat ihmalimiz

Mevla Bahsinde ise Allah sevgisi bağlamında şiirler vermiştir:

Güvercinim aşıkmış
Kanadı dolaşıkmış
Benlikten geçer geçmez
Kör gözlere ışıkmış
Güvercinim Hû çeker
Kaf dağından su çeker
Gözü açık uçmayan
Başına pusu çeker
Güvercinim gamlanır
Kartal diye namlanır
Kevser tadı bilmeyen
Zehir ile demlenir

Son söz olarak…

Rüyalardan çağırsın ruhumu
Bir Davut ses
Bir Davut ses
Serpilsin ufka fecrin tohumu
Bir can nefes
Bir can nefes
Sönüversin kör şeytanın mumu
Es saba es
Es saba es
Çağırsın rüyalardan ruhumu
Bir Davut ses
Bir Davut ses

RAHMETLE!