RUH’UM?

Haziran 11, 2021 Kapalı Yazar: Severus Septimus

Ruh var mıdır? Somut mudur? Soyut mudur? Ruhunuzu başkasına verebilir misini? Çok fazla soru sordum sanırım.

Enver Paşa, Emine Naciye Sultan’a, ruhum diyordu mektuplarında. Ne kadar da iddialı bir hitap değil mi? Aslında varlığı bile tartışma konusu olan bir kavramı, sevdiğiniz kadına yakıştırıp söylemek. Ya ruhun var olma ihtimaline ne demeli? Beyinsiz ve kalpsiz insanların yaşayabildiği günümüzde ruhsuz yaşamak belki de daha makul bir tercih olurdu.

Diyelim gerçekten ruh var. Sevdiğiniz insan ruhunuz oluyor, duygularınız ise onun esiri… bu yüzden insan biraz da kör olmalı ruhunu başkasına teslim ederken, çokça da aşık. Bunlar tabii gerçekten, hissederek söylenen sözler için geçerli. En ufak bir sevgi sözcüğünü bile yalandan söyleyenler kapsam dışı.

Ölürken ruhun teslim edildiği söylenir. Bence yanlış bir tabirdir bu; insan, en sevdiğine ruhunu teslim eder ya onunla birlikte şad olur ya da onun sizi terkiyle ruhunuz da sizin için artık yok hükmünde olur. Soyut bir kavramken vücut bulan ruh, tekrar eski anlamsız boyutuna geri dönmüştür.

İşin acı tarafı o bunu asla bilmez, asla sizin gördüğünüz gibi, sevdiğiniz gibi, baktığınız gibi size dokunmamıştır çünkü. Siz kör olduğunuz için bunu görememişsinizdir sadece. O kadar ki sizin sevginiz, onun gözünde, sizden daha değerlidir. Sizi değil sizin onu sevmenizi sever ve bir zaman sonra bu yeterli gelmez. Kendisi için en ufak anlamı olmayan bir kelime ya da hareketin karşısındaki için ne kadar değerli olduğunu veya kırıcı olduğunu bilemez. Aslında bunların nedeni sözcüklerin anlamı değil söyleyenin anlayışsızlığıdır.

İnsanlar sonunu görebildiği yollara çıkmalıdır aslında, mutlu sonlara. Bir yoldayım ama sonumu göremiyorum, ruhum çalındı ve geri gelmeyecek. Mutluluk belki ruhumla beraber gitti. Peki ya ruhumu alan bunu yeterli bulmayıp çekip giden mutlu olacak mı ?